X
تبلیغات
کشاورزی - کاشت درختان

کشاورزی

مطالبی در مورد کشاورزی

کاشت درختان

درخت گلابی

مقاومت این درخت به سرما زیاد است گل این درخت به سرما حساس می باشند در ارضی شنی رسی بهتر رشد می نمایند اراضی شنی خشک یا رسی مرطوب برای این نبات مطلئب نیست این نبات طالب کود و مواد غذایی فراوان است و عمر آن بین

3 تا 45 سال می باشد .

تنها راه تکثیر آن نهال پیوندی است که پیوند اسکنه و شکمی برای آن مناسب است که البته پیوند شکمی بهتر است چنانچه نهال از کاشت بذز به عمل آید خواص پایه مادری را ندارد برای تهیه پایه از کاشت بذر گلابی ، به و زالزالک استفاده می نمایند . در شرایط آب و هوای کرج پایه گلابی ارجحیت دارد . فاصله درختان بین 5 تا 6 متر در نظر گرفته می شود ، ریشه اصلی گلابی طویل است ، لذا در سالهای اول کاشت ریشه های فرعی آن کم بوده و گرفتن آن مشکل است در این صورت در سالهای اولیه دو سه بار باید نهال در خزانه های انتظار جابجا شود تا بتدریج ریشه اصلی آن کوتاه شده و ریشه های فرعی آن رشد بیشتری نمایند .

در هرس زمستان یا هرس خشک شکل درخت و تعادل بین قسمت های آن را تعیین و در تابستان با انجام هرس سبز نواقص هرس خشک را برطرف می نمایند

درخت هلو

در آب و هوای گرم بهتر نتیجه می داد و در نقاط سرد یا معتدل به خوبی منطق گرم رشد ننموده و محصول خوبی نخواهد داد و در این منطق باید این درخت را در گرمترین نقطه باغ بکارند و درختا ها را به فرم های پهن پاکوتاه پرورش دهند

 

. فاصله این درختان از یکدیگر حداکثر 5 متر در نظر گرفته می شود در اراضی قابل نفوذ که زود گرم می شود آن را می کارند و به عکس در اراضی رسی یا سدر نباید آن را کاشت . بعضی از انواع آن مستقیماً بوسیله هسته ولی انواع بیشتر آن بوسیله پیوند تکثیر می شوند .

پایه درخت هلو را می توان از کاشتن بذر هلو ، بادام ، شلیل ، و آلو تهیه نمود که البته پایه هلو و شلیل ارجحیت دارد بذر هلو را می توان علاوه بر خزانه در محل اصلی نیز کاشته و در همان محل پیوند بزنند

. میوه این درخت اکثرًا روی شاخه های یک ساله است بنابراین جوانه گل روی شاخه های چون ظاهر می شوند و هرس درخت هلو با توجه به این نکات باید صورت بگیرد .

هلو دارای انواع زیادی است هلو دارای کرک و هسته به گوشت چسبیده یا هسته آن به آسانی از میوه جدا می گردد نوع دیگر شفتالو است که میوه آن بودون کرک و رقم دیگر شلیل است

درخت بادام

این درخت قبل از ظاهر شدن برگ ها ، گل آن باز می شود و خلاصه در زمستان معتدل اکثر گل ها باز شده و در نتیجه سرمای غافل گیر کننده بهار تمامی گل های آن را از بین می برد بنابراین درخت را باید در منطق معتدل و عاری از سرمای غافل گیر کننده کاشت آب و هوای مرطوب برای این نبات مطلوب نبوده و در هوای خشک نتیجه خوبی خواهد داد زمین آن باید قابل نفوذ باشد و چون درخت قانعی است در اراضی کم قوت هم محصول می دهد مقاومت آن به خشکی زیاد بوده و در اراضی رسی و مرطوب کشت آن صلاح نیست

.

 فاصله بین درخت ها 5 تا 7 متر مناسب است تکثیر آن بوسیله پیوند است برای تهیه پایه از کاشتن هسته بادام ، زرد آلو و گوجه استفاده می کنند ملی کاشت بذر بادام شیرین برای پایه آن مناسب تر است پیوند لوله ای و شکمی برای آن بکار می برند هرس آن از نظر تشکیل فرم درخت و نیز برقرار نگه داشتن شکل عمومی درخت صورت می گیرد


درخت زرد آلو

این درخت در هوای معتدل گرم بهتر از نقاط دیگر رشد می کند در نقاط سرد باید آن را در مقابل آفتاب کاشت در ارضی قابل نفوذ و گرم بهتر از اراضی رسی و مرطوب نتبجه می دهد

. تکثیر زردآلو به دو طریق یکی کاشت مستقیم بذر و دیگری بوسیلهء پیوند صورت می گیرد که طریقه اولی به علت عدم مرغوبیت جنس رایج نبوده و طریقه دوم متداول و معمول است .

فاصله بین ین درختان از یکدیگر 6 تا 7 متر منظور می گردد پایه های انتخابی برای این نبات زردآلو ، بادام و هلو می باشد ولی پایه زرد آلو مناسب تر است دقت در هرس آن مانند درخت هلو است.

درخت سیب

در آب و هوای معتدل نتیجه مطلوب می دهد در کلیه ارضی عمل می آید ولی در خاک های شنی رسی یا رسی شنی نتیجه بهتری می دهد در اراضی خیلی مرطوب شاخ و برگ این درخت رشد زیاد نموده و باعث نقصان میوه می گردد فاصله بین درختان از یکدیگر حدود

5 تا 7 متر است تکثیر این درخت بوسیله پیوند صورت می گیرد . پایه از سیب دیگر نتیجه بهتری خواهد داد . نوع پیوند اسکنه لوله ای و شکمی است ولی شکمی بهتر است دقت در امر هرس درخت سیب عینا" مانند هرس درخت گلابی است

درخت انگور

در آب و هوای معتدل گرم بهتر رشد می کند ، این درخت را باید در اراضی گرم وخشک که قابل نفوذ هستند کاشت زیرا در اراضی مرطوب مانند اراضی رسی اغلب ریشه های آن دچار پوسیدگی می شود خاک رسی شنی و دارای مقداری مواد آلی برای آن مناسب است این درخت به آب کم نیاز دارد و آب اضافی برای آن مضر است تکثیر این نبات بوسیله کاشت قلمه صورت می گیرد مو را می توان بدو طریق کاشت روش سنتی و روش جدید تر که از نظر اصئل فن باغبانی مناسب تر است در روش سنتی جویها یا گودال ها را خیلی عمیق یعنی حدود

5/1 متر در نظر می گیرند و قلمه های مو را در ته این گودال ها کنار دیوار گودال قرار می دهند و همه ساله مقداری خاک و کود پای قلمه های مو در گودال می ریزند تا بتدریج گودال پر شود و پشته هایی بین دو ردیف درختکاری تهیه و نهری از برای آبیاری باقی می گذارند و در موقع خاک ریزی شاخه های تحتانی را قطع نموده و یک شاخه باقی می گذارند


در روش جدید که بر آن ترجیح دارد هنگام پاییز محل کاشت باید تا عمق 70 یا 80 سانتی متر کاملا" برگردانده شده و کود حیوانی یا کود کمپوست را می بایستی حداقل حدود 50 تا 60 تن در هکتار به زمین داد و اگر زمین رسی باشد باید مقداری هم ماسه نرم که مجموع آنها زمین را قابل نفوذ سازد تا عمق 80 سانتی متری با خاک مخلوط نمایند سپس به فاصله های 5/2 متری نهرهایی به عمق 50 سانتی متر کشیده و در اواسط اسفند ماه قلمه های مو را کف نهر ها فرو می نمایند و سپس آبیاری می کنند در سال دوم مجددا" مقداری خاک اطراف نهر را با کود مخلوط کرده و نهر را 25 سانتی متر دیگر پر می نماییم در سال سوم نیز این عمل را تکرار می کنیم تا نهر کاملا" پر شود آن گاه یک جوی در کنا درخت ها ایجاد نموده تا درختان آبیاری شوند در این عملیات شاخه های مو نباید زیر خاک بروند . برای هرس مو باید شاخه های اطراف قطع شوند و نته اصلی مو رشد نماید این هرس در پایان زمستان صورت می گیرد . پس از آنکه تنه با ارتفاع 80 سانتی متری رسید باید به درخت فرم لازم را داد و با هرس بعضی از شاخه های میوه دهنده برای تنظیم مقدار میوه ، تعادل را بین شاخه های مختلف درخت برقرار ساخت بطور کلی باید شاخه های مو را هرس طویل نملیند در بعضی موکاری ها شاخه ها را در پشته ها می خوابانند تا از حد اکثر نور و حرارت خورشید استفاده نمایند و در برخی دیگر می توان از چفته های سیمی استفاده نمایند یعنی پایه های آهنی را که در روی آنها سیم ها بموازات هم قرار گرفته باشند در فاصله درختان برقرار نموده و شاخه ها را روی سیم ها می خوابانند.

کاشت خیار داربستی

با توجه به اینکه روی ارقام بذور وارداتی خیار هیبرید به کشور هیچگونه بررسی انجام نمی گیرد و رعایت احتیاط انتخاب رقم برای افرادیکه اولین بار قصد کاشت خیار را دارند الزامی است لذا برای جلوگیری از هرگونه کاهش محصول و عدم تطابق واریته کاشته شده با آب و هوای منطقه باید توجه نمود که از ارقام کاشته شده توسط دیگران که میزان تولید خود را نشان داده استفاده کنند در غیر اینصورت ممکن است مواجه با خسارت گردند . ضمن اینکه تعداد  محدودی بوته از واریته های ناشناخته را می توان بعنوان آزمایش کاشت ،تا درصورت سازگاری بیشتر نسبت به ارقام گذشته از جهت کمی و کیفی بتوان بعدا نسبت به کاشت انبوه آن اقدام نمود . البته در مقایسه ارقام ممکن است برخی از بیماریها و یا سرما مقاومت بیشتری نشان دهند که این شواهد به تولید  کننده کمک می نماید که در کشت بعدی از رقم بهتری استفاده کند ،ضمن اینکه ممکن است بعضی از خواص ارقام توسط فروشندگان بذر برای خریداران ارائه گردد و یا روی پاکت بذر ذکر شده باشد که می تواند برای اتخاذ مدیریت در کاشت تا حدودی موثر واقع می شود .


در اواخر زمستان بوته ها با ترکم بیشتر روی ردیف ها کشت می شوند در صورتی که ارقام زودرس در اوائل زمستان ، برای دسترسی بطور بیشتر با فاصله زیادتری کاشته می شوند و علاوه برآن ارتفاع هرس اولیه نیز بیشتر در نظر گرفته می شود . ارقام دیررس نیز در اوائل تابستان برای جبران روزکوتاهی با فاصله بیشتر کاشته می شوند ولی ارتفاع کمتری را برای هرس اولیه بوته در نظر میگیرند . همچنین واریته های تک گل برای مناطق سرد و فصول سرد توصیه می شوند .در صورتی که در مناطق معتدل و فصول گرم از واریته هایی استفاده می شود که دارای جوانه های جانبی فراوان و پرگل ( چند گل در یک گره ) باشد.

زمان کاشت :   

 معمولا خیار از نظرزمانی محدودیت کشت ندارد  و در صورتی که دما و رطوبت مورد نیاز آن تامین شود در تمام طول سال با تغییر جزئی فواصل ردیفها قابل کشت می باشد البته علاوه بر تامین شرایط آب و هوای مورد نیاز ، اقتصادی بودن تولید در زمان برداشت نیز مهم می باشد . همانطوریکه می دانیم در بعضی از مواقع سال بالاخص در فصول سرد و اویل بهار در اغلب نقاط کشور و بخصوص در مناطق سرد محصول خیار به اندازه کافی وجود ندارد و یا از کیفیت بسیار پایینی برخوردار می باشد لذا تولید در این زمان ها نیازمند به گلخانه هایی همراه با سیستم گرمایی مجهز می باشد که طبیعتا هزینه تمام شده را نیز بالا خواهد برد .با این وصف بخاطر قیمت بالای خرید محصول ، تولید در این مواقع اقتصادی بوده و در صورت مدیریت صحیح و حداکثر استفاده از امکانات موجود عملکرد بالا سود مناسب بدست خواهد آمد . به هر حال هنگام کاشت بذر خیار باید فضای گلخانه از رطوبت و گرمای مناسبی برخوردار باشد بطوریکه دو تا سه روز بعد از کاشت بذر دو برگ لپه ای مشاهده گردد.

در صورتی که رشد بوته ها با کاهش دما و سرما مواجه گردد نه تنها رشد با کندی صورت می گیرد بلکه در صورت تداوم برودت ابتدا میوه ها تغییر شکل می دهند و در ادامه بوته ها به کلی از بین می روند .

کاشت  بذر در فصل زمستان و به منظور تولید در اوائل بهار بیشتر معمول است ولی یک نوبت هم در اواخر تابستان و زمانی که هنوز هوا بقدر کافی گرم می باشد،رایج می باشد که در این موقع تا نزدیک شدن زمان تولید به سیستم گرمایی احتاجی نمی باشد ولی در مراحل تولید از اواسط پاییز و کل زمستان نیاز به سیستم حرارتی  می باشد. در کشت بهاره به جهت رشد تا مرحله تولید رد فصل زمستان  چنانچه علاوه بر گرم کردن فضای گلخانه نسبت به گرم نمودن خاک گلخانه با استفاده از عبور لوله های آب گرم از داخل بستر کاشت اقدام گردد بوته ها از باردهی ایده آلی برخوردار خواهند بود . البته این توصیه ها برای مناطق سرد تا معتدل می باشد.

کاشت به روش مستقیم  (بذر کاری مستقیم )

در این روش می توان بذر ها را قبلا در پارچه نم دار پنبه ای به مدت 48 ساعت در دمای معمولی اطاق خیساند .سپس بذور را در محل مورد نظر کاشت و آنگاه با کمی شن شسته روی آن را پوشاند . البته در کشت مستقیم بعضی از زارعین بذر خیار را همراه با بذور  کمکی دیگرمثل آفتابگردان – ماش و از این قبیل می کارند . در این روش جوانه خیار با جوانه بذر های کمکی به راحتی از زیر شنهاخارج می گردد . بذور سالم  باید در شرابط آب و هوای مناسب گلخانه ظرف 2 تا 3 روز برگ های لپه ای ظاهر نمایند . پس از دو سه برگی شدن بوته های خیار سایر نهال های کمکی با قیچی قطع می شوند .

در کشت مستقیم ممکن است میزان سبز شدن بذر خیارها به دلایلی از جمله حشرات و آفات – سله بستن روی بذر و غیره کاهش یابد . همچنین قرار گرفتن ریشه جوانه های سبز شده روی کود های نپوسیده نیز منجر به از بین رفتن بوته خواهد شد . این مسائل باعث می شود که برای رعایت 2 تا 5/2 بوته در هرمتر مربع تعداد بذر های واکاری که بین یک تا دو هفته بعد از کاشت اصلی صورت می گیرد افزایش یابد و ضمن ناهماهنگی با رشد بوته های اصلی هزینه بذر های مصرفی نیز افزایش یابد . لذا ترصیه می گردد که کاشت حتی الامکان به روش نشائی انجام گیرد .

برداشت پایانی تولید خیار

معمولا برداشتهای  پایانی خیار از کیفیت پایینی  برخوردار می باشد و لذا جمع آوری و بسته بندی و ارائه به بازار ممکن است ارزش اقتصادی لازم را نداشته باشد . براین اساس تولید کننده باید تمهیداتی را برای حفظ در آمد خود از تولید تا آخرین لحظه بکار گیرد . کاهش ضایعات محصولات تولیدی بالا خص در مراحل پایانی برداشت ،بکارگیری روشهایی مثل فرآوری خیار های براشت شده به طریقی که به صورت محصول جدیدی به بازار عرضه گرددو بسیار مناسب می باشد. بدین منظور تولید کنندگان می توانند با بازار لازم بهداشتی خیارهای تولیدی را خیلی کوچکتر برداشت نموده و انها را مطابق با دستورالعمل های استاندارد  غذایی یا خود تبدیل به خیار شور نمایند و یا به صنایع غذایی ذیصلاح تحویل نمایند و این کار را تا آخرین مراحل برداشت خیارچه ها ادامه دهند . براساس احتمال سود آوری بیشتر نسبت به فروش مستقیم اینگونه خیار ها برای تولیدکنندگان وجود خواهد داشت .

http://agriculture-group.persianblog.irمنبع:


+ نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم اردیبهشت 1390ساعت 10:50  توسط shirin  |